Waarom ik begon met Rucking (en wat het me gebracht heeft)

In de zomer van 2022 gingen mijn vriendin en ik op avontuur: een 8-daagse hike door de wildernis van Zweeds Lapland, over de Kungsleden trail. We droegen alles zelf: tent, eten, kookgerei. Mijn wandelschoenen zaten als gegoten, ik had veel geoefend met lange afstanden lopen in Nederland. Maar waar ik me op had verkeken? Het gewicht van mijn rugzak: 15 kilo.

Halverwege de tocht begon mijn knie op te spelen. Eerst wat zeurende pijn, toen serieus protest. Na een nacht in een berghut moest ik de knoop doorhakken: ik moest opgeven en ik werd met een helikopter geëvacueerd. Het leverde mooie plaatjes op, maar liever had ik de tocht gewoon uitgelopen natuurlijk.

Vanaf dat moment wist ik: ik moet sterker worden. Niet alleen voor de volgende Kungsleden, maar ook gewoon om me beter en belastbaarder te voelen. Ik heb een tijd CrossFit gedaan (aanrader!), maar dat bleek lastig te combineren met werk, een kind van 1 die me in de nachten wakker houdt en de hond.

Toen ontdekte ik Rucking. Simpel gezegd: wandelen met gewicht. Geen overvolle rugzak in de bergen, maar juist kleine trainingsmomenten in het dagelijks leven. Met mijn zoontje in de wagen, of tijdens een boswandeling met de hond. En dat zonder de blessurerisico’s van hardlopen.

Ik voel me nu sterker dan ooit. Mijn benen kunnen meer aan, mijn knie protesteert minder, en ik merk dat mijn lichaam weer zin heeft in nieuwe uitdagingen. Die Kungsleden? Die ga ik ooit nog een keer helemaal uitlopen. En dan wel tot het einde.